Zappen

Ik heb weleens van die avonden dat ik ongemerkt en nodeloos uren achtereen zit te zappen. Bier en chips binnen handbereik aan de linkerhand, de afstandsbediening in de rechter. Ik kan natuurlijk met een knop gewoon de interactieve tv-gids raadplegen om te zien of er iets van mijn gading bij zit, maar dat zappen zit er bij mij een beetje ingebakken.

Vroeger werd er niet gezapt. Dat nutteloze schakelen is er pas gekomen toen de afstandsbediening haar intrede deed. Voor die tijd moest je opstaan om van kanaal te wisselen. Toen had je trouwens maar één kanaal: Nederland 1 en opstaan deed je alleen om de tv aan of uit te zetten. Later, toen er meer zenders kwamen, ontdekte ik dat ik met de tiptoetsen van mijn tv-bak – diepte circa dertig centimeter – van kanaal kon wisselen als ik er met een metalen gordijnroede die door de vorige bewoner van mijn studentenkamer achter was gelaten, tegenaan tikte. Opstaan was niet meer nodig, mits ik op maximaal anderhalve meter van de tv zat, want langer was de gordijnroede niet.

Toen had je tijdens het zappen nog de kans dat je ook daadwerkelijk een tv-programma zag waarvan je dacht dat het leuk zou zijn om bij te blijven hangen. Die kans is tegenwoordig vrij klein, omdat meer dan de helft van de tv-tijd gevuld is met reclame. Tussen de reclameblokken zit verder niet zo veel.

Want lieve mensen, we moeten consumeren dus koop nu maar snel die oversized SUV vanaf 59.195 euro, exclusief btw anders valt de economie stil. En anders wordt mij toch dringend geadviseerd naar de Lidl, Jumbo, Albert Heijn, Kruidvat of Beter Bed te gaan, want een dag geen aanbieding is een dag niet geleefd. En gokken. Ik moet vooral gokken in de Staatsloterij.

Terwijl ik dus aan de ene kant in de consumentenval word gelokt, word ik ook geacht duurzaam en circulair te leven door elke glazen potje apart in te leveren bij de glasbak, gft-afval aan een stinkbak vol fruitvliegjes te doneren en mijn goeie ouwe slobbercoltrui – zonder col tegenwoordig en waar ik maar geen afscheid van kan nemen - een tweede leven te gunnen in de textiel-container. Oud-papier mag ik recyclen want daarvan kan dan weer mooi wc-papier worden gemaakt waarvoor ik dan bij de eerdergenoemde drogist 2,29 euro mag betalen, terwijl ik de grondstoffen nota bene vorige week nog gratis in de papiercontainer heb gepleurd.

Als ik duurzaam en circulair wil leven, doe ik graag inspiratie op in het dierenrijk. Ik kijk de tuin in en zie een merel wormen uit de grond trekken, de hommel zich te goed doen aan het stuifmeel van wilde bloemen of de duif bessen pikken van de vuurdoorn. Ik bekijk een schitterende documentaire over Wild Alaska waarin moeder ijsbeer met haar drie jongen een gestrande walvis verorberen of zie in het fantastische reisprogramma Dwars door de Pyreneeën hoe tientallen aasgieren een dood schaap van de boer – hij had het schaap speciaal boven op een bergtop gelegd want dat was wel zo makkelijk voor ze - tot op het bot kaalvreten totdat er niets van over is. Daarna kwam de lammergier voor de overgebleven botjes.

Dieren rijden niet in een oversized SUV, winkelen niet bij Jumbo of Kruidvat, slapen niet in een bed en kopen al helemaal geen wc-papier. Ze gokken niet, maar nemen altijd een weloverwogen risico als hun leven op het spel staat. Ze leven met wat de aarde en af en toe een Spaanse veehouder geeft. Maar de mens koopt zich een ongeluk en consumeert zich suf. En dan hoor ik God verzuchten of het nu wel zo’n goed idee is geweest om de mens op aarde te zetten. 

Nadat ik gisteren weer een avondje lang had zitten zappen, schoot mij wel opeens iets anders te binnen en ik had geen idee waar het vandaan kwam. Hoe zou het met Arie Boomsma zijn?