Verhalen van een Ouwe seun

Het was vandaag schelpenteldag. Ik las er over in de krant. Een mega-evenement van jewelste; duizenden vrijwilligers stropen de Nederlandse stranden af om zoveel mogelijk schelpen te gaan tellen. Het leek me wel wat. Op de website kon ik kiezen uit verschillende routes. Ik koos voor de schelpentelroute tussen Scheveningen Zuiderstrand en Hoek van Holland, want dat is voor mij het handigste te doen met het openbaar vervoer. Vooral bij De Hoek brengt een pracht van een metro je vanaf het strand linea recta terug naar Schiedam, alwaar ik de sprinter naar huis kan nemen. Op zaterdagmorgen stapte ik bij Station Delft op de trein naar Hollands Spoor. Vanaf daar nam ik tram 12 die mij naar het eindpunt aan het Markenseplein in Den Haag zou brengen. Bij die eindhalte stapte ik direct het Westduinpark in. Vijf minuten later was ik op het strand. Een vrijwilligster van de Schelpenteldag 2024 heette mij van harte welkom. Ik kreeg een overzichtskaart met daarop allemaal verschillende soort...

Hij leg in een hoekie, zou mijn vader zeggen. En inderdaad daar leg ‘ie. Want opeens lag ‘ie daar. Bij mij in de tuin, voor de deur. Ik had net een telefoongesprek afgerond en keek door de tuindeuren naar buiten en daar lag ‘ie dan. Met zijn pootjes omhoog. En met zijn snaveltje ook. Of haar snaveltje, dat kan ook, want ik zie het verschil niet bij deze soort. En hij/zij bewoog niet, ook niet nadat ik er nog met een stokkie tegenaan gepord had. Want soms – dat heb ik wel eens meegemaakt – leggen ze in shock. Dat ze, zeg maar, geschrokken zijn van de kat van de buren of zo. En dan vallen ze voor dood neer, maar dan niet echt. Maar deze wel. Die was het wel. Doodgevallen dus. En nou lag ‘ie bij mij. In de tuin. Een pimpelmees. Het gekke is: je ziet ze altijd vliegen, maar je ziet ze nooit doodgaan. En ik woon nu toch al heel wat jaartjes hier in mijn straatje in mijn huisje met een tuintje. Met al die vogeltjes waar ik dan graag een stukkie over schrijf. Maar er eentje dood in mijn tuin...

Vandaag is het de Dag van de Nieuwjaarsreceptie. Het is de dag dat in heel bedrijvig Nederland alle medewerkers elkaar de beste wensen wensen en luisteren naar de nieuwjaarspeech van de directeur. Als ik ergens niet van houd, dan is het wel een receptie. Ja, op de voetbalclub, dat is leuk. Maar op het werk? Vroeger wilde ik nog wel eens gaan, maar meestal sla ik ze over. Vandaag is meestal. De meeste medewerkers gaan overigens wel, maar alleen voor de gratis koffie met een gratis koekje erbij en de gratis broodjes. En een warme hand van de directeur. Of van de voorzitter van de Raad van Bestuur. Bovendien duurt zo’n receptie al gauw een uurtje of twee. En twee uur slap lullen is nog altijd beter dan twee uur werken. Ik denk dan altijd: als het zo doorgaat, bestaat de BV Nederland over een jaar niet meer.   Ik zit niet te wachten op recepties. En op een warme hand al helemaal niet. En de handen van de directeur en de voorzitter van de Raad van Bestuur ken ik ook al dus die geef ik...

Ik was zondagavond, het zal rond de klok van 18.00 uur zijn geweest, op weg naar huis. Ik had die middag doorgebracht in huiselijke kring in Rotterdam. Er was iemand jarig, we dronken koffie, aten taart, pindaflips, chips en kaasstengels, laafden ons aan een Westmalle Dubbel, bediscussieerden gemaakte en nog te maken keuzes in het leven en scholden de acteurs in De Kuip uit vanwege hun abominabele voetbalprestaties. Wonder boven wonder werd de ploeg van Zuid beloond met een punt. Na afloop van de wedstrijd nam ik weemoedig afscheid, dook de donkere stad in en nam vanaf Rotterdam Noord de trein richting het Centraal Station om daar over te stappen op de trein richting huis. Het is een ritje van elf minuten en ik nam niet de moeite om een plekje in een drukke coupé te bemachtigen omdat ik dan naast iemand moet zitten die ik niet ken. Ik koos voor een staanplaats op het balkon. Achter mij zat de machinist. Nou ja, ik zag   hem niet, maar ik ging ervan uit dat er iemand achter de deu...

Ik stond op het perron en was op weg naar een van tevoren verwachte - en achteraf gezien geheel terecht – genoeglijke middag in de pub met mijn beste vrienden. Het was een tijd geleden dat ik op het perron stond. Zelfs zolang dat ik bij het afdalen van de trap richting de treinen pardoes naar het verkeerde spoor liep. Het station heeft al een paar maanden twee nieuwe sporen en de treinen naar de bestemming van vandaag gaan vanaf een ander perron dan voorheen. Maar ik was het vergeten. Op het perron was het rustig en kalm. De trein zou volgens de dienstregeling op de informatieborden over drie minuten vertrekken. Dat deed hij dan ook, nadat ik was ingestapt en plaats had genomen in de coupé. Voor mij was een man, type verstrooide professor, ingestapt. Hij deed mijn denken aan Dr. Emmet Brown, kortweg Doc, uit de trilogie Back to Future. Doc was de man die de Flux Capacitor uitvond, deze monteerde in een DeLorean DMC-12 en er een tijdmachine van maakte. De machinist gaf gas, al zag ik ...

Vóór mij, bij de kassa, stond een man. Hij was bijna aan de beurt en stond wat te hannesen met kleingeld. In zijn handen had hij een aantal artikelen waarvan ik niet kon zien wat het was. Deze winkel verkoopt alles. Tandpasta, maar ook shampoo. Een zak drop kan ook en wie geen kinderen wil krijgen, loopt met een pak condooms de deur uit. Zijn vrouw stond naast hem en gezien haar en zijn leeftijd – ik schatte ze rond de 75   jaar - zal dat laatste niet tot de boodschappen hebben behoord. Zelf had ik een voordeelfles wasmiddel in de ene en een pak wc-papier in de andere hand. Want dat verkocht de winkel ook. De man rekende af en vroeg, terwijl hij het wisselgeld terugkreeg, aan de caissière waar de Grote Kerk was. ‘Moeten we hier links of rechtsaf?’ Ze keek hem glazig aan, de blik op oneindig. Ik woon om de hoek van deze winkel, hier in het centrum van deze stad. De kerk die de man bedoelt, is de bekendste van het land en dé topattractie voor binnen- en buitenlandse toeristen. De...