De flesjesman

Ik was zondagavond, het zal rond de klok van 18.00 uur zijn geweest, op weg naar huis. Ik had die middag doorgebracht in huiselijke kring in Rotterdam. Er was iemand jarig, we dronken koffie, aten taart, pindaflips, chips en kaasstengels, laafden ons aan een Westmalle Dubbel, bediscussieerden gemaakte en nog te maken keuzes in het leven en scholden de acteurs in De Kuip uit vanwege hun abominabele voetbalprestaties. Wonder boven wonder werd de ploeg van Zuid beloond met een punt.

Na afloop van de wedstrijd nam ik weemoedig afscheid, dook de donkere stad in en nam vanaf Rotterdam Noord de trein richting het Centraal Station om daar over te stappen op de trein richting huis. Het is een ritje van elf minuten en ik nam niet de moeite om een plekje in een drukke coupé te bemachtigen omdat ik dan naast iemand moet zitten die ik niet ken. Ik koos voor een staanplaats op het balkon. Achter mij zat de machinist. Nou ja, ik zag hem niet, maar ik ging ervan uit dat er iemand achter de deur zat die gemachtigd was de trein in beweging te zetten, rode en groene seinen uit elkaar kon houden, de juiste snelheid op het juiste baanvak kon aanhouden en zou stoppen op stations die in de dienstregeling stonden genoteerd. Deze trein zou tussen Rotterdam Centraal en mijn bestemming één stop maken: Schiedam Centrum. Het klopte.

Er gingen mensen uit, er kwamen mensen in. In die volgorde. Ik stond op het balkon en keek er naar. De binnenkomers kozen onafhankelijk van elkaar om boven dan wel beneden een zitplaats te zoeken. Wellicht moesten ze meer dan de elf minuten afleggen die ik nodig had om thuis te komen. De trein had immers als eindbestemming een plaats in Noord-Holland waar ik liever niet kom en dan wil je misschien even zitten. 

Na een viertal passagiers struikelde een wat oudere man het balkon op. Hij zag er onverzorgd uit. Zijn haar was vet, hij droeg een vale blauwe broek, witte gympen, rood sweatshirt en daaroverheen een sportjas uit de jaren tachtig. In zijn rechterhand droeg hij een gele plastic boodschappentas van de Jumbo. De tas was gevuld met lege blikjes. Hij opende het klepje van het vuilnisbakje. Na een vluchtige blik – what’s in a name – moest hij constateren dat er geen handel in zat. Hij sloot de klep.

Er kwam een tweede man binnen. Hij was een stuk jonger en sprak de man aan.
‘Ken je mij?’, vroeg hij.
De oude man keek verschrikt op.
‘Ken je mij?, herhaalde de jongste.
Hij kreeg geen antwoord.
‘Ik ken jou wel!’ Hij begon uit te varen. ‘Altijd als ik de trein neem, zie ik jou. Jij bent de flesjesman!’

De man dacht na en diende hem van repliek. 'Ik reis gewoon met de trein. Mag dat tegenwoordig niet?' Hij liep rood aan. 'Wat zullen we nou krijgen!'
De jongeman droop af en liep naar boven, de coupé in. Links en rechts keek hij in de vuilnisbakjes. Ook hij was op zoek naar handel. Ik was zojuist getuige geweest van een heuse concurrentieslag in de wondere wereld van de statiegeldblikjes.  

De oudere man draaide zich om, plakte zijn gezicht tegen het raam van de deur. Hij mompelde enkele onverstaanbare woorden in zichzelf. Toen ik in Delft de trein verliet, stond hij nog met zijn gezicht naar buiten te kijken. Op het perron zag ik een vuilnisbak met enkele blikjes erin. De flesjesman zag 'm ook, maar juist op dat moment klonk een schrille fluit en gingen de deuren dicht. De machinist zette de trein op het juiste moment in beweging, geheel volgens dienstregeling, op weg naar die stad in Noord-Holland. De flesjesman ging mee, met een tas vol blikjes.

Foto S. Laiba Ali op Unsplash